عملکرد سازمان یعنی اعتماد پایدار

بعضی سازمان‌ها برای افت عملکرد، نیازی به بحران بیرونی ندارند* ؛ گاهی خودِ سازمان، با عادت‌های مدیریتی و رفتاری نادرست، مسیر فرسودگی را هموار می‌کند.

️ظاهر ماجرا معمولاً عادی است : جلسات زیاد، ارجاع مکرر موضوعات به کمیته‌ها، تأکید افراطی بر فرایندهای رسمی، باز کردن دوباره تصمیم‌های قبلی، زیاد شدن امضاها و تأییدها، یا سپردن کارهای مهم به افراد کم‌اثر .

️ اما در عمل، همین رفتارها سازمان را از درون کند و خسته می‌کنند.

نشانه‌های این وضعیت روشن است :

. تصمیم‌ها دیر گرفته می‌شوند .

. مسئولیت‌ها مبهم می‌شوند .

. افراد توانمند انگیزه خود را از دست می‌دهند .

. انرژی سازمان صرف هماهنگی‌های فرسایشی می‌شود.

. بوروکراسی، جای حل مسئله را می‌گیرد .

️در چنین شرایطی، مسئله فقط ناکارآمدی نیست؛ مسئله شکل‌گیری یک فرهنگ ضدتحول است .

فرهنگی که در آن احتیاط افراطی، جلسات بی‌نتیجه و پیچیدگی‌های غیرضروری، به اسم نظم و حرفه‌ای‌گری پذیرفته می‌شوند .

  تحول سازمانی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود .

از شناسایی رفتارهایی که در ظاهر طبیعی‌اند، اما در عمل جلوی رشد، چابکی و یادگیری سازمان را می‌گیرند .

  گاهی سازمان به استراتژی جدید نیاز ندارد؛ به حذف همان عادت‌هایی نیاز دارد که هر استراتژی خوبی را از نفس می‌اندازند .

نویسنده . مینا یارعلی